PDC

POETIC DISASTERS CLUB

De Poetic Disasters Club is een gezamenlijk initiatief van Club Guy & Roni, het Noord Nederlands Toneel (NNT) en Slagwerk Den Haag (SDH). Het is gewijd aan de creatie van een fris en eigentijds repertoire, uitgevoerd door een jong en internationaal ensemble. In het zevende seizoen zal de interdisciplinaire cast bestaan uit dansers, muzikanten en acteurs. De groep richt zich op onderzoek en ontwikkeling, en produceert een breed scala aan producties (in theater/op locatie, enz.). Het repertoire bevat producties van nieuwe makers die verbonden zijn aan Club Guy & Roni, het Noord Nederlands Toneel en Slagwerk Den Haag.

Zesde seizoen (2017-2018)

Olympia Kotopoulos

1995, van Australische makelij. Vader stampt af van de Griekse maffia, moeder van de Hongaarse zigeuners. Dus eet ze gretig koolhydraten en is ze een vijgenfan met het grillige temperament van een buldogmier. In haar ultieme dromen wordt ze later een… baby gangster. Ze is klein van postuur maar heeft het grootste hart. Toen ze achttien was werd ze toegelaten tot Sydney Dance Company, na een auditie in een knaloranje gympakje, amper wetend wat links en rechts was. Ze leerde het. Met een smeulend vuurtje in haar buik leerde ze in de jaren daarop hoe ze moest dansen – in Spanje, Mexico en Pompeii – totdat haar pad naar Groningen leiden waar ze een thuis vond, omringd met magische, creatieve en geweldige mensen. Nu kun je haar in Groningen spotten op de mascotte van de Poetic Disasters Club: een fiets te klein voor menig twaalfjarige, maar perfect voor haar. En nee, ze kan niet surfen en nee, ze zegt ook geen G’day.

Louis Thuriot

Kernwoorden: België, 1996. Bakken, eten, focus, positieve geest, spontaan, vrolijk, (erg) direct, nieuwsgierig, grote neus, kleine oren, actief, een altijd creërende, emotionele en eerlijke man. Hij groeide op in een muzikale omgeving omdat zijn ouders allebei accordeonspelers waren. Hij had een jongere zus die de vonk van het dansen op hem deed overspatten. Toen hij zestien was, leerde hij dansen op de Kunsthumaniora Brussel en hij ging daarmee door op Codarts Hogeschool voor de Kunsten. Hij won prijzen voor zijn zelf gechoreografeerde solo ‘Balance’ op het Solo Tanz Theater Festival Stuttgart en Brussels Dance Competition. In de zoektocht naar een nieuw avontuur belandde hij bij de PDC en hij leefde nog lang en gelukkig.

Borna Babić

Jongen van enorme lengte. Komt uit de buurt van de Noord-Adriatische zee, aan de kust van bij Kroatië, uit de stad Rijeka. Zijn vader Vladmir Babić vernoemde hem naar de eerste Kroatische prins Borna. Zijn moeder Borka Babić bakte vroeger elke dag een taart voor hem. Sindsdien maakt het eten van taart hem nostalgisch. Hij heeft een zoet hart en een zoete maag. Als zevenjarige leerde hij dansen met de cha-cha-cha step-step, daarna de plié en relevé, ging door met jazz hands en hip hop en belandde op Codarts in Rotterdam. Onderweg leerde hij vele inspirerende mensen kennen, zoals Marina Mascarell, Jiří Kylián, Hannes Langolf en Club Guy & Roni, die hem opnamen in de PDC.

Ayisha Siddiqi

Ayisha Siddiqi (26) is een drama thriller. Haar vader, moeder, twee zussen en broer woonden in Saoedi-Arabië. Op een dag zei haar vader tegen haar moeder: ‘Pak je spullen, we gaan een reis maken door Europa met de auto. Hun reis bracht hen naar Groningen. Helaas overleed haar vader de tweede avond aan een hartaanval en de familie kon niet meer naar huis. Dus bleef ze in Groningen. De eerste achttien jaar zonder een verblijfsvergunning, maar ze redde het. Het lukte haar zelfs om te doen alsof ze een normale tiener was. Ze droomde zelfs als een. ‘Ik wil de allerbeste Bollywood-actrice zijn’. Toen ze haar havo-diploma kreeg, zei haar moeder: ‘Kun je niet beter een serieuze studie kiezen in plaats van acteren?’ Ze besloot om de artiestenopleiding van het Noorderpoort College te volgen. Ze deed een stage bij theatergezelschap DOX in Utrecht en speelde in de voorstelling ‘I HAVE A DREAM’. In 2014 begon ze met de acteursopleiding aan de Toneelacademie in Maastricht. Daar kreeg ze ook een nieuwe passie: schrijven. Ze gebruikte haar pen om scripts te schrijven en schreef haar eigen teksten voor haar rol in de voorstelling ‘Zeventien’ van het Zuidelijk Toneel. Haar nieuwe droom is een eigen productiemaatschappij beginnen – Siddiqi Productions – en een tv-serie te maken over een moslimmeisje dat een drag queen wil worden.

Eliana Stragapede

‘Pasta is voor iedereen,’ sprak zij. Eliana is een 21-jarig, half Italiaans en half Italiaans meisje. Soms denken mensen dat ze een beetje raar is omdat ze een grote glimlach op haar gezicht heeft als ze iets niet begrijpt. Ze heeft wat moeite met de Engelse taal maar ze is een sterke vrouw en het zal snel beter worden (armgebaren zijn ook welkom maar Nederlands tegen haar spreken is geen optie). Als kind had ze geen idee wat ze later wou worden. Een ding was wel duidelijk, al voordat ze geboren was: ze is dol op bewegen (haar moeder kan dit bevestigen). Ze deed eerst aan klassiek ballet maar ‘dat is niet iets voor iedereen’ en dus werd het niks. Toen probeerde ze jazz en hip-hop. Ze was best goed, maar nooit tevreden, totdat ze de wereld van de moderne dans ontdekte. En dat werkte wel. Nadat ze haar diploma had gehaald, werd ze toegelaten tot de Codarts Dansacademie in Rotterdam. Hier bracht ze de laatste twee jaar door, het Italiaanse eten en de zon missend, wat werd gecompenseerd door het werken met inspireerde mensen en choreografen zoals Jiri Kylian, Marina Mascarell, Lukas Timulak, Club Guy & Roni, etc. Nu kun je haar spotten bij de PDC in Groningen, wat nog noordelijker ligt, dus het lijkt erop dat ze gaat dansen met bevroren ledenmaten. De warming up is pure noodzaak!

Matija Franješ

Begon zijn leven in de stad Zagreb (Kroatië). Hoewel hij opgroeide in een patriarchale samenleving had hij het geluk onderdeel te zijn van een familie waarin de mannen kookten en de vrouwen sport keken op televisie. Op jonge leeftijd ontdekte hij dat de verfkwast hem goed in de hand ligt en dat theater iets magisch heeft. Hij werd gedwongen meerdere opleidingen af te maken, maar zijn kennis van complexe getallen en functiewaardes heeft tot nu toe nog niet hoeven inzetten. Na het behalen van een paar diploma’s trok hij de grote wijde wereld in en werd hij toegelaten tot de Amsterdamse Academie voor dans en theater, waar hij – zo gaan de geruchten – vele deuren openbrak en gereedschap heeft gestolen. Tegenwoordig speelt hij graag met borstels, pennen, kleuren, papieren, scharen, lijm, texturen, geluid, beweging, compositie, vintage camera’s, video, montageprogramma’s en zijn albino konijn (onder andere). Toen hij 22 was deed hij auditie voor de PDC waar hij werd toegelaten. Hij maakt een goede pasta bolognese en is op zoek naar zijn kwetsbare ‘ik’ want dat is hip!

Phoenix Chase-Meares

Phoenix, a.k.a. Milk, ook wel kassamedewerker No. 5, bijgenaamd ‘Lesbische Duif’, is een genderqueer en bewegingskunstenaar van Britse origine. Het balletje rond Milk begon al terug in de jaren ’60 te rollen, toen hij/zij voor vele onbekende en illegale organisaties werkte. Toen was er een gat van zo’n vijftig jaar, totdat hij/zij opdook in Londen waar kassamedewerker No.5 trainde bij Londen Studio Centre (afstudeerjaar 2016). Hij/zij begon daarna een eigen bedrijf met de naam ‘Toby loves Milk’, werkte als club kid/ drag queen en maakte de beste koffies die de grote stad te bieden had. Niet veel later vloeg Phoenix op de vlucht en emigreerde hij onze kant op, om zich aan te sluiten bij Club Guy & Roni’s Poetic Disasters Club. Zijn/haar grootste wens in het leven is voor iemand met een Latino-achtergrond aangezien te worden.

Tim Olivier Somer

Familie = alles. Geboren in Amsterdam, 1993. Opvoed als globetrotter. Verschillende steden in Nederland, Lissabon. Wortels liggen overal. Familie = overal. Eerst verlegen. Wacht > als je met kent. Ik geef. Hou van eten/drinken. Kleuren. Jen. Feest. Natuur. Het leven. Enorme passie voor kunst, muziek, theater, dans, design, performance, film, mode, grafisch ontwerp, erotiek, fotografie. Muziek = jazz. Theater = Christop Marthaler. Dans = Club Guy & Roni. Design = Sol de Witt. Performance = I LOVE MARINA. Film = Roy Andersson. Mode = Maison de Faux. Grafisch ontwerp = David Hockney. Erotiek = Peter Franck. Foto = Ed van der Elsken.


VIERDE EN VIJFDE SEIZOEN (2015-2017)

Zeven dansers: Tatiana Matveeva, Sonia Zwolska, Milan Schudel, Manuel Paolini, Agnese Fiocchi, Patrick de Haan, Harold Luya (seizoen 2015-2016).
Drie muzikanten/performers: Judith Döhn, Élénie Wagner, Andy Smart.

Werken: KASPAR in regie van Hendrik Aerts (Weekend Break, Theaterfestival de Parade); Mechanical Ecstasy met Club Guy & Roni, van Guy Weizman en Roni Haver (Oerol, Théâtre National de Chaillot Paris, Welcome to the Village); Niemandsland van Roni Haver en Karin Noeken (schoolvoorstellingen en Oosterpoort Groningen), Self-Accusation in regie van Hendrik Aerts (Amsterdamse Bos, Theaterfestival De Parade) en heel veel meer.


DERDE SEIZOEN (2014-2015)

5 danseres: Leire Otamendi Albisu, Malou Kaaijk, Alessandra Orzati, Nik Rajsek, Patrick Schmatzer.

Stukken: Mechanical Ecstasy met Club Guy & Roni, van Guy Weizman en Roni Haver (op clubtour in Paradigm Groningen, Stadsschouwburg Amsterdam, Lux Nijmegen en Oosterpoort Groningen);  Niemandsland van Roni Haver en Karin Noeken (schoolvoorstellingen en Oosterpoort Groningen), ‘De vonk’ met Club Guy & Roni, van Guy Weizman en Roni Haver (Festival Classique, Hofvijverconcert Den Haag).


TWEEDE SEIZOEN (2013-2014)
6 dansers: Davey Bakker, Ada Daniele, Arad Inbar, Maxime Landstra, Courtney Robertson, Victor Rottier.

Stukken: offending the audience van Hendrik Aerts en Adam Peterson (in Grand Theatre Groningen, Korzo Den Haag, Festival De Parade en Julidans), Niemandsland van Roni Haver en Karin Noeken (schoolvoorstellingen en De Nieuwe Kolk Assen en Oosterpoort Groningen), dansfilm The Mirror van Gijs Kerbosch en Guy Weizman (inclusief optreden Cinedans, EYE Amsterdam), Gift for Infinity van Guy Weizman (Met NNO, WERC Collective en Jan Klug op Academieplein Groningen), Alpha Boys van Guy Weizman en Roni Haver (Rusland tour en Stadsschouwburg Groningen).


EERSTE SEIZOEN
7 dansers: Jordan Achiano, Karen Brinkman, Jamie de Groot, Amy Josh, Salim Ben Mammar, Federica Rizzo, Courtney Robertson

Stukken: Deleted Scenes van Roni Haver, Motiv(n)ation van Edan Gorlicki | Performances: De Nacht van Kunst & Wetenschap | Terug naar het Begin, Appingedam | Motel Mozaïque | Parade Den Haag, Rotterdam